Introductie

In 2004 werd ik onverwachts ziek en werd ik van de ene op de andere dag geconfronteerd met een situatie die mij voor langere tijd afhankelijk heeft gemaakt van anderen. Die tijd was zwaar, moeizaam en mijn herstel verliep tergend langzaam. Dit maakte mij onzeker over mijn toekomst en de mogelijkheid mijn leven weer op te pakken zoals het was.

Deze stichting is er voor iedereen die na ziekte, ongeval of ander trauma, zoekende is naar het herstelpad dat het beste bij hem/haar past. Dat is voor eenieder anders, maar velen vinden het zwaar om tijdens het pad van herstel hun onzekerheid en pijn met anderen te delen. Mijn wens is om die mensen even een rustpunt te bieden, waarin ze tot zichzelf kunnen komen en hun gekozen koers kunnen overdenken.

En nu?

Als je na het lezen van bovenstaande introductie een gevoel krijgt van herkenning dan zíjn wij er voor jou. Maar ook als je iemand kent die zich in deze fase van bevind en het verdient om een dag even te mogen ontspannen, ook dan horen we graag van je.

Stuur dan een mail naar info@dreamcatchersailing.nl
Het is belangrijk in jouw mail te vermelden bij welke organisatie je aangesloten bent en stuur in je aanmelding hun contactgegevens mee. Wij nemen dan contact op met hen voor overleg en selectie.

Het is helaas niet mogelijk mee te varen als je niet aangesloten bent bij een instantie. Belangrijkste reden hiervoor is de selectie of je wel of niet fit genoeg bent om mee te gaan. Wij zijn ‘leken’ en hebben niet het beoordelingsvermogen om deze keuze te kunnen maken en willen dat risico dan ook niet nemen. We hopen dat iedereen dit begrijpt.

Het is tenslotte in ieders belang dat de selectie door professionele instanties wordt gedaan.
Je kunt je ook melden bij jouw verzorgende instantie en kijk of ze willen bemiddelen en contact willen leggen met onze Stichting.


Dit gedicht schreef ik in het 4e jaar van mijn herstel. Pas toen lieten de eerste zonnestraaltjes zich weer zien. Voor velen zal dit herkenbaar zijn.

Zonlicht ( geschreven op 10 november 2008)

Ik weet hoe het is, het even niet meer te weten
Ik weet hoe het voelt, niet te weten wat je voelt.
Extreme vermoeidheid is haar krachten aan het meten
Maar bedenk dan, dat iets het ooit zo heeft bedoeld.

Even voelt het alsof alleen gisteren heeft bestaan
En de morgen, waar je zo naar uitkeek, lijkt vergaan
Niets lijkt wat het is en niets is wat het lijkt
Toch heeft mijn gevoel eindelijk weer mijn hart bereikt

En kies ik uiteindelijk, de rust van de zee
Dan omhels ik je nog eenmaal, of neem je met me mee

Of alles zo bedoeld is, is voor mij nu nog een vraag
En hoe het morgen worden gaat, wellicht toch nog wat vaag
De enige garantie waarop ik kan vertrouwen
Is dat er mensen zijn die van mij houden

Ik weet hoe het voelt, het even niet meer te weten
Ik weet hoe het is, ontreddering te willen vergeten
Belangrijk te weten is dat dit gevoel ooit over zal gaan
En dat wij uiteindelijk toch weer in het zonlicht staan.

Ik vertrouw op jouw liefde
Ik vertrouw op mijn kracht
Want zo is het uiteindelijk allemaal bedacht.

De stapjes zijn klein, maar ik ga écht vooruit
Eindelijk kan ik weer genieten van de zonnewarmte op mijn huid